کلام ، ... قشنگ ترین معجزه زندگی مَنست ..

نَه که محبت های هر روزت از یادم بره ...

اما حکایت عجیب این روزها ... شبیه سیلی های سنگین ، یکی پس از دیگری ِ توئه

که بهم میگه : ... !!!

- بیدار شُو !

- مَن هستم ... مَن هستم ... مَن زِنده هَستم ...

نه شعر میگم و نه رویاست :

صدای من ... در می نَورد ... دیوار خانه ام را ... ا

و به سادگی از شلوغی شهرم ...کشورم ... و زمین ِ کوچکم عبور می کند

و قابلیت آن دارد به طور ساده تر ... از کهکشان و بزرگترین سیارات ...و انفجارها و تولدهای کهکشانی و هزاران دنیای موازی ناشناخته موجود ، به سادگی عبور کند ...

و ناگهان صدای من ... در تهیت محض قرار می گیرد ....

فقد ...

و فقد ، به این دلیل که خواستار آن است که به "تو" برسد .

...

ایستاده بمون .

طوری که انگار چهار تا پا داری !!!

نمیدونم تو زندگیت دقیقا به چه مرحله ایی می رسی که میفهمی ، ....

مزه زندگی و زنده بودن در یک لیمو سبز تازست !!!!

زندگی ما بر صحنۀ عالم چیستیک نمایشنامه، یک سوگ نامه، یک تعزیهو شادیهای ما: رِنگ تندی است از اطوار موسیقیبرای تقسیم نقشها میان بازیگرانو رحِمِ مادران ما: اتاق تعویض لباسجایی که ما برای شرکت در این کمدی درامِ کوتاهجامۀ مناسب می پوشیم.و تماشاگرانْْ فرشتگانِ آسمان اندکه با خرد و بصیرت کامل نشسته اندو هردم در دفترِ نقشِ هر کس شماره ای رقم می زنندو خطای بازیگران را بدان معین می کنندو گورهای ماکه ما را از چشمهای فراگیر خورشید پنهان می کنندهمان پرده است که در پایان بازی فرو می افتدو بدین سان ما تا پایان نمایش بر صحنه می خرامیمو همه چیز طنز و مطایبه استمگر م

عشق الهی و مُحبت که تو قلبت باشه

روی عَرشی ..

فرشتگان طواف کنان دور تو می چرخند و می گویند :

پادشاهیت مُبارک .

هرگز از یاد نمیره ... !!

در این دنیا ، روزهایی رو زندگی کردم که ،

پرنسس وار راه رفتم

و پرنسس وار خندیدم

پرنسس وار اجتناب کردم ...،

عاشقانه به همه چیز نگاه کردم ،

و چه شب هایی را که مثل یک پرنسس خوابیدم

و با تمام تلخی های این دنیا

به اندازه یک ملکه در قلمرو پادشاهی * تو * خوشبخت بودم .

عشق ...

دگرگون می کند ...

هرچیزی را ...هر کسی و هر شرایطی را....

دگرگون می کند ...

دگرگون !

در اوج مشکلات خیلی زیاد کاری و روابط صمیمی خودم هستم ینی میشه گفت خیلیاشو اولین باره تجربه میکنم در عین حال بنظرم میاد چقد این وضعیت ها کودکانه است ... در حدی که به خوبی میبینم یک رویاست .... گاهی مشکلات به حدی جدی اند اما بنظرم خنده دار می آیند ... چطور میتوان اینقدر جدی بود ؟ اینقدر تهدید ها و بدی کردن ها جدیست ؟ قیافه آدم ها در بدی کردن و سو نظر ها و رفتارها چقد خنده دار بنظر می آید و نه خنده تمسخر ... خنده اینکه چه طنزی را باور و زندگی میکنیم ... میلیلارد ها آدم از کنارت میگذرند و هرکدام زندگیشان مملو از ماجرهای عمیق و دردناک ست ... حال آنکه